ผมก็ไม่อาจจะตอบแทนท่านได้ว่าจะทำเช่นไร ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของท่าน ว่าจะทำให้การเก็บภาษีบำรุงท้องที่

ถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่

แต่ให้พึ่งระลึกไว้ว่า มาตรา 44 แห่ง พ.ร.บ.ภาษีบำรุงท้องที่ กล่าวว่า ผู้ใดเสียภาษีบำรุงท้องที่โดยไม่มีหน้าที่

ต้องเสีย หรือเสียเกินกว่าที่ควรต้องเสีย ผู้นั้นมีสิทธิได้รับเงินคืน

นั่นหมายความว่า ท่านกำลังเก็บภาษีจากผู้ที่ไม่มีหน้าที่เสียภาษี

แล้วถ้าเป็นท่านเองล่ะ ถ้ารู้ว่าตัวเองไม่ต้องเสียภาษีท่านยังอยากจะเสียอีกหรือไม่

เจ้าพนักงานจัดเก็บ หลายคนอาจจะบอกว่า ก็ประชาชนอยากเสียภาษีเอง

ใช่ครับ ก็เพราะเขาต้องการนำเอกสารใบเสร็จรับเงินที่เสียภาษีนี้ไปใช้เพื่อแสดงความเป็นเกษตรกร หรือแสดง

ความเป็นเจ้าของที่ดินในอนาคต หรือเอาไปกู้ยืม

และ เจ้าพนักงานจัดเก็บฯหลายคน ก็หาวิธีแก้ปัญหาการที่ประชาชนไม่มีหน้าที่เสียภาษี แต่ต้องการเสียภาษี

ด้วยวิธีให้ประชาชนทำหน้าแจ้งความประสงค์ขอชำระภาษีเองทั้งที่รู้ว่าไม่มีหน้าที่เสียภาษีและให้ยินยอมงดเว้น

สิทธิ์เรียกร้องใดๆทั้งสิ้น

แต่ท่านหารู้ไหมว่า...ท่านกำลัง หาความยุ่งยากใส่ตัวเอง

เพราะประชาชน หลายคน นำเรื่องที่ดินนี้ ขึ้นฟ้องศาล โดยใช้ ใบเสร็จรับเงินที่เสียภาษีนี้ไปยืนต่อศาล

พื่อขอออกโฉนดที่ดินหรือคดีพิสูจน์สิทธิ์ในที่ดิน หรือฟ้องร้องกรณีกูยืม ซึ่งศาลจะตัดสินอย่างไรไม่รู้

แต่ถ้ามีการสืบพยานในชั้นศาลเมื่อไร ท่านผู้เป็นออกใบเสร็จรับเงิน ก็คือ พยานปากเอกที่ต้องไปให้การใน

ชั้นศาล ถึงแม้ท่านจะบอกว่าทำหนังสือแสดงความประสงค์ขอชำระภาษีไว้แล้ว ท่านไม่ต้องรับผิดชอบ ก็ใช่

ถูกต้องแล้วที่ท่านไม่ต้องรับผิดชอบ แต่ความรับผิดชอบกับการเป็นพยานในคดีไม่เกี่ยวกัน เมื่อศาลเรียกให้

ท่านไปเป็นพยาน เพื่อสืบคดี ท่านก็ต้องไป ซึ่งศาลภาษีอากรกลาง มีที่เดียว คือ กรุงเทพมหานคร

ซึ่งยอมมีค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปเป็นพยานขอให้ท่านรู้เอาไว้ ท่านกำลังจะไปเป็นพยานในฐานะพยาน

ส่วนตัว ไม่ใช่พยานของรัฐ ไม่มีสิทธิ์เบิกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการได้

(อันมีกรณีอุทาหรณ์สอนใจนี้เกิดกับเจ้าพนักงานจัดเก็บฯหลายคนมากแล้ว โดยประชาชนแจ้งให้ศาลเรียกไป

เป็นพยานในคดีพิสูจน์สิทธิ์ในที่ดินมาแล้ว ต้องออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปเป็นพยานเอง)

***ฝากไว้ให้พิจารณาด้วยความหวังดี***

ยุทธศักดิ์ พบลาภ

ประธานชมรมนักจัดเก็บรายได้

องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งประเทศไทย